บทที่ 18 12 กำราบ

“แกจำหนูรัศมีได้ไหม” ประมุขของบ้านพูดกับผมขณะนั่งพร้อมหน้าที่โต๊ะอาหารในตอนเช้า

“จำได้สิครับ เลขาคนโปรดที่พ่อยกคอนโดให้อยู่ฟรี ๆ” ผมตอบแล้วตักข้าวกิน ไม่รู้เหมือนกันว่าเบลล์ทำยังไงพ่อผมถึงได้โปรดปรานเธอนักหรือเธอจะทำเกินหน้าที่ของเลขานุการเหรอ แต่พ่อผมก็ไม่ใช่คนเจ้าชู้นี่

“คุณพ่อยกคอนโดให้เบลล์ด้ว...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ